Nieuw Zeeland, 29 januari – 11 maart, kampeerdeel

Kamperen in Nieuw Zeeland

Na andermaal in Hokitika te zijn geweest en 6 weken van logeren bij vrienden zijn we toegekomen aan het kampeerdeel van ons verblijf in Nieuw-Zeeland. We kamperen vooral bij zgn. sunclubs (terreinen van naturistenverenigingen). Deze campings liggen vaak op de mooiste plekken en je voelt je er al gauw thuis (wat heet!) en hebben alle gewenste keukenfaciliteiten. Iedereen is in voor een babbeltje en al snel wordt je geinformeerd omtrent allerlei details (o.a. mooie plekken, bezienswaardigheden, wetenswaardigheden e.d.). Je hoeft je om je spullen te bekommeren en niets op slot te doen. Op deze plekken zijn vaak allerlei voorzieningen en mogelijkheden, zoals petanque, bowls, tennis, golf, sauna, spapool, zwembad etc.. Je wordt snel opgenomen en uitgenodigd voor happy hours en parties en de hottub of spapool.

29 januari – 2 februari, Wai-Natur, Wairau Valley

In de Wairau Valley bij Blenheim maken we kennis met Brian en Kay op Wai Natur (eigenaren terrein). Deze plek en deze mensen zijn ons aangeraden door Carmen en Diégo Lozano van Sierra Natura (Spanje), onze favoriete Spaanse camping. Kay en Brian zijn daar de afgelopen zomer geweest. Het terrein van Kay en Brian ligt in de mooie Wairau Valley. Ze wonen hier nog maar een paar jaar. Ze wonen hier nog niet zo lang zodat de (campeer)voorzieningen nog wat mager zijn.

De volgende dag lopen we naar de Wairau River die door de valley stroomt. De rivier is te koud om lekker in te zwemmen, helaas. We genieten van de mooie omgeving (rivierdal, bergflanken e.d.).

Op aanraden bewandelen we de volgende dag de Wither Hills bij Blenheim. Vanaf deze heuvels zijn de uitzichten prachtig. We overzien Blenheim en zien tot onze verrassing het noordereiland bij Wellington. Na de wandeling gaan we nog even lekker naar het strand even te noorden van Blenheim.

Zie de album ‘Wairau Valley’ en ‘Blenheim’ onder de rubriek "Foto’s".

2-13 februari, Nelson Sun Club

Vandaag gaan we naar de Nelson Sun Club waar we Huub op den Buijs aantreffen. Huub ken ik nog van 1991. Het is al lang geleden en er komen veel kampeerders langs waardoor hij me niet meer herkent, maar het daagt al snel als we wat herinneringen ophalen. Zo was ik destijds bij hem en zijn vrouw Trudy. Zij hadden destijds ook zijn moeder in huis. Zij leven beiden niet meer verteld hij met spijt. Huub woont sindsdien in een huis op het clubterrein. We leren van Huub het spel met de ‘bowls’ en golven. Dat golven valt best tegen!, maar sommige clubleden doen het niet veel beter! Met Huub hebben we goed contact en is zeer gastvrij voor ons. We eten bij hem en verbazen ons over zijn verzamelingen. Hij heeft onvoorstelbaar veel natuurstenen en mineralen. Alles prima geregistreerd, geordend en geborgen in vele (laden)kasten.

Dezelfde avond worden we uitgenodigd voor de spapool. Heerlijk relaxen en lekker opgewarmd voor het slapen gaan! Bedankt Huub, Dave, Keith, Francis, Jane, Ruth, Rodney e.a. Francis en Jane hebben zijn een oude campervan aan het opknappen. Helaas zijn idyllische creaties als deze niet veel meer te zien (op de weg), vanwege regulations (APK enzo).

De gitaar komt nu goed van pas. Er is een muziekavondje met een ier (naam vergeten!). Halverwege de avond muzieken we samen verder. Hij en zijn vrouw wonen sinds 2 jaar in Blenheim naar volle tevredenheid.

Vanaf deze plek bezoeken we o.a. de Ruby Bay, Nelson, de Golden Bay, het Abel Tasman National Park en Cable Bay.

Zie de album ‘Nelson’ onder de rubriek "Foto’s".

Nelson, 3 februari

Nelson is een heel gezellig provinciestadje en veel creativiteit. In Nelson is juist die zaterdag een cultuurweekend. Op straat zijn theatermakers en vele stalletjes met arts en crafts. Van een (amerikaanse?) acteur zijn we zeer onder de indruk. Hij doet een act met rollerskates en een act als travestiet die op 3 fusten moet zien te klauteren en dan bovenop met 3 messen jongleren. Alles wat maar mis kan gaan passeert de revue, maar uiteraard komt het toch voor elkaar. Erg goed (professioneel uitgevoerd, zie foto’s Nelson).

Golden Bay, 5 februari

We wilden ook de Golden Bay weer eens zien. Om in de Golden Bay te komen moet de Takaka-hill (pass) genomen worden. De Nieuwzeelanders zijn erg goed in het maken van mooie bochtige wegen (passen) met mooie uitzichten. Zo ook deze.

We komen ook bij de plek (Pakawau) waar we in 1983 met Els, Saskia en Jose’s moeder hebben gekampeerd. Het terrein ligt aan het strand waar vaak roggen te zien zijn. Die roggen zijn er nog steeds. Een paar meiden attendeerden op hun aanwezigheid. Schitterend!

Vandaar rijden we verder noord naar Cape Farewell aan de kant van de Tasmanzee voorbij Puponga. Vanaf de parkeerplaats is het nog 20 minuten lopen naar het strand. Eerst over een stukje over agrarisch land, dan door een stukje bush. Even later zien we de rotspartijen al boven de bush opduiken. Rotspartijen met doorkijkgaten omzomen de twee stranden of staan als kastelen in de zee. Het water is glashelder. Enkele zeehonden liggen aan de voet van een kasteelrots te zonnen. Meeuwen maken duikvluchten om visjes te vangen…Met de zon erbij maakt deze plek een paradijselijke indruk. Verrukt zijn we van deze plek.

Abel Tasman National Park, 7 februari

Vandaag gaan we een stukje van de track lopen door dit populaire natuurpark vanaf startpunt Marahau. De track voert meest door de bush langs vele mooie strandjes met goudgele stranden. We passeren vele anderen en horen veel andere talen. Voor ons is het nieuw dat er zoveel anderen op ‘ons’ pad zijn. Het water ziet er aanlokkelijk uit (glashelder, zwemmen!). Helaas werkt het weer niet echt mee. We nemen een subtrack naar een mooi strandje beneden ons. Nauwelijks beneden aangekomen begint het te regenen. Wij schuilen onder de bush, maar dat heeft ook een nadeel. Andere toeristen (in kano’s en wandelaars) trekken weg voor de regen. Wij blijven nog even… Voor de eerste keer hebben we te maken met vele sandflies. We komen er niet ongeschonden vanaf blijkt later. Dagenlang jeuk is het gevolg.

Cable Bay, 10 februari

Ten noorden van Nelson wandelen we de Cable-Bay track. Een stijle klim vanaf Wakapuaka op zeeniveau, langs boerenland, door native bush naar een heuvel bij Cable Bay. Over de heuvels inland zien een een wolkenval zoals eerder gezien op het eiland La Palma. De wolken ‘vallen’ over de heuvelrug en lossen op tijdens de val. Beneden slaan de golven op de rotsen kapot. We ontmoeten een club van enthousiaste jongeren. Zij vragen ons om een foto van hen te nemen. Ze komen uit diverse landen (o.a. Finland) en zijn lid van een uitwisselingsverband waarbij ze bij lokale gezinnen verblijven. Zie http://www.couchsurfing.com. Leuk voor Bram?

Terug bij de parkeerplaats blijkt het zeewater lekker genoeg om even te zwemmen! Helaas, zwembroek vergeten! Toch gezwommen…

 

Van Picton naar Wellington, 13 februari

Vandaag verlaten we Nelson e.o. en toeren we naar Picton om de ferry naar Wellington te nemen. Een mooie rit, via Havelock aan de Marlborough Sounds en mooie bochtige wegen. We hebben niet gereserveerd, maar dat blijkt geen probleem. Een kwartiertje voor afvaart kunnen we boeken en inschepen voor de ferry van kwart over een. Het ding blijkt in Papendrecht/NL gebouwd te zijn, geinig. Wel afgedankt in NL dus! Het is mooi zonnig en rustig weer. De uitzichten zijn fabuleus (de sounds, de kust/rotsen, de zee, de haven van Welington). Deze keer heeft José geen last van het geschommel (braken). Dolfijnen zwemmen langszij (geintje!).

Zie de album ‘Picton To Wellington’ onder de rubriek "Foto’s".

Vanaf de ferry nemen we SH1 richting Kapiti Coast op zoek naar een camping langs de kust. Bij Whaikanae aangekomen volgen we de borden richting camping. Het blijkt een christian camping te zijn waar dringend verzocht wordt geen alcoholische dranken te nuttigen. Dat is toch geen probleem? En tot overmaat van ramp waarschuwt een oude hollandse dame dat er nogal eens wat verdwijnt (gestolen wordt). De sfeer is niet wat we gewend zijn! De keuken ronduit ongezellig. José schiet helemaal in de stress! Het zal toch wel meevallen?…

Er zijn maar weinig campeerders. Het is rustig dus. Nadat we even naar het strand zijn geweest gaan we maar eens wat eten koken. Heimelijk word er een wijntje gedronken. Niemand deert het…

De volgende dag lekker even een dagje strand gedaan en weer wat ‘balansjes’ gemaakt (zie ook verhaal Hokitika Again). Ze staan mooi te wiegen in de zeewind.

Napier, Hawkes Bay Outdoor Leisure Club, 15-19 februari

Onze wens is om Napier aan te doen. Het is de art-deco stad van NZ. We hebben geluk. Het weekend is art-deco feest. We zien mensen in gepaste kledij en accesoires, een luchtshow, een oldtimer-parade, stoommachines en dat in dé art-deco (winkel-)straat van Napier. Alles uiteraard in 20-er jaren stijl. Vooral de grote aantallen en mooie old-timers wekken de belangstelling. Het is een gezellige drukte. Het geeft Napier elan en een jeugdige uitstraling.

Op de Hawkes Bay Outdoor Club doen we leuke contacten op. De uit Suid-Afrika afkomstige James en Kobie zijn erg enthousiast gezelschap. Dat zuid-afrikaans is soms toch lastig om te verstaan, maar wel leuk. We worden voorgesteld aan Yvonne en Hans Planke. Zij wonen op Ameland en hebben zijn broer in de buurt wonen. Hij is, naar eigen zeggen, strandjutter. "Er spoelen nog steeds leuke/interessante dingen aan op het strand. Laatst nog een lading schoenen. Vind het paar maar eens bij elkaar!"

Verder Jan en Wil Jonker. Zij wonen in Whangarei, al 20 jaar en hebben goed geboerd naar eigen zeggen. We wisselen adressen uit. We zijn welkom!

Verder de clubleden, o.a. Ashley, Annet, Lane, Michael, Patrick. Bedankt voor de gezelligheid!

Rotota Sun Club bij Taupo, 19-23 februari

Een andere wens in het bezoek van deze sunclub vanwege de mooie ligging en de aanwezigheid van geothermische verschijnselen op de club en in de omgeving. Ik hoop er ook een oude bekende -Shirley- te kunnen ontmoeten. Ik ben hier in 1991 ook geweest en een leuk contact met haar gehad. Dagenlang hebben we samen gezocht naar een op een bospad verloren oorbel én uiteindelijk gevonden! Geen van de clubleden blijkt haar echter te kennen ondanks dat ze destijds ‘secretary’ was, helaas…

We hebben een mooie rit en lekker zonnig weer van Napier naar de RSC. Onderweg stoppen we bij een sierlijke watervalpartij en bij het grooste kratermeer van Nieuw Zeeland, lake Taupo. Vanaf deze plek -het strand bij de plaats Taupu- hebben we goed zicht op het meer en de vulkaanbergen op de achtergrond, mt. Tongariro, mt. Ngauruhu en mt. Ruapehu. Mensen liggen lekker te zonnen op ‘t strand of zwemmen in ‘t meer. Een gezellig plekje.

We maken een ommetje naar het lake-duo green- en blue-lake en Lake Tarawera waar een Maori-monument staat ter verklaring van de voor Maori’s heilige plaatsen alhier, het meer met berg Tarawera.

Craters Of The Moon

Dan het hoogtepunt van de dag. Een bezoek aan de geo-thermal area "Craters Of The Moon". Een gebied van ca. 10 hectare waar de hitte van de aarde zo dicht aan de oppervlakte zit dat het aanwezige water kokend aan de oppervlakte komt. Dit in de vorm van blubberende modder, spuitende stoom, kokende ‘potten’ e.d.

Anders dan in 1983 is het park nu gereguleerd (entree, houten vlonders en begrensde wandelpaden). Maar ja, voor mooie foto’s kun je niet altijd op het pad blijven.

Rotota Sun Club

Deze club lijkt ver van de bewoonde wereld. We moeten een flink laatste stuk over onverharde weg om bij de toegangsweg naar de club te komen. De auto wordt voorzien van een mooie stoflaag. Ditmaal is de toegang wat strenger. Er zijn maar liefst 2 slagbomen (waarvan een gelocked) op het lange pad naar de club. Maar eenmaal op het clubterrein worden we welkom geheten door de caretakers Warren en Barbara. Warren wil wel even weten of we lid zin. Barbara geeft ons vervolgens een rondleiding over het terrein. Anders dan gebruikelijk is er op dit terrein geen keuken, er is geen aansluiting op het openbare elektriciteitsnet en er is geen riolering. Wel een BBQ-plaats met 4 gaspitten. Daar maken we dan gebruik van. Iedere caravan heeft dus een zonnecollector en voor het eerst in NZ maken we gebruik van composttoiletten die er goed uitzien en goed blijken te funktioneren. Een opsteker! Warm water voor sanitair wordt dus ook van zonnewarmte verkregen en het tapwater komt deels uit het meer (niet drinkbaar) of uit een eigen bron (drinkbaar). De club ligt aan een mooi meer (een tuwmeer in de Waikato rivier) en aan de kant van het meer is een tub die met thermisch grondwater gevuld kan worden. Dat is heerlijk warm dus en dat is echt genieten, vooral in de maneschijn of onder de sterrenhemel. Verder zijn er: een hotwater-stream, verschillende wandelpaden waarvan een met de naam "Billy’s track" en die leidt naar een heuvel waar op vele plekken stoom uit de grond komt. Amazing!

De volgende dag(en) is het eerst naar de hotstream wandelen, aan de rand van het grote terrein van de club. Voor een waterval liggen wat zandzakken opgestapeld. Zo is het water voldoende diep om in te kunnen liggen/zijn. Het water is heerlijk warm en de omgeving is puur bush met veel boomvarens. ‘s Avonds in het donker krijg je er de sterren en de glow-worms nog bij. Gek dat er visjes in zwemmen! Is toch veel te warm?

We hadden ze al eerder gezien, Nieuw-zeelandse kwartels. Er zijn er hier veel én er zijn veel jongen (en weinig poezen!). Het is steeds weer leuk om ze te zien met kuifjes of hun kop. Vooral de jongen. Die moeten goed aanpoten om hun ouders bij te blijven met lopen.

Dan is het Billy’s track op naar de steamhill. Weer een mooi bushpad, naar boven. Boven zien we overal stoom uit de flank van de heuvel komen en op de plek waar we dit aanschouwen (met uitzicht op het meer en de omringende bush) is een wat groter gat. Het is een oud gebruik van Maori’s om deze stoomgaten te gebruiken om gerechten in te koken. Dit wordt hier ook gedaan gezien de attributen die er liggen. José doet even alsof…

In het meer is het goed zwemmen en dat gaat zo lekker dat halverwege maar besluit om even naar de andere kant te zwemmen. En terug dus. José wacht geduldig, hoewel…

Ondertussen is de hottub al aardig gevuld met thermisch grondwater en klaar voor ons. Heerlijk even relaxen. Mijn petje vertoont de eerste gaten van intensief gebruik…

Zie de albums ‘Craters Of The Moon’ en ‘Rotota’ onder de rubriek "Foto’s".

Kati Kati, 23-27 februari

23 Februari. Onze proviand moet aangevuld worden, het is tijd om verder te reizen. Onderweg doen we Tauranga aan, maar ondanks dat deze plaats best groot is komen we er geen supermarkt tegen. Wel in Bethlehem iets verder op. In deze regio wordt veel fruit verbouwd, dus ook heel veel kiwi’s. In KatiKati is het even zoeken, we hebben geen adres van de camping. Vragen dus bij de pomp. KatiKati Naturist Camp is het enige commerciële naturistenterrein in NZ beheerd door de gastvrije Kevin en Joan. We zijn er in het weekend en veel aucklanders komen hier. Het park heeft vele voorzieningen (o.a. 2x spapool, zwembad, cabins, poolbiljard, lounge met lectuur en vele spelletjes, etc.), De midgetgolfbaan is ronduit irritant. De banen zijn niet vlak, ggrrr! De keuken is een betere -ontmoetings- plek. De mensen zijn hier wat stadser valt ons op.

Op zondag ondernemen we een poging om een paar oude bekenden op te zoeken. Jetty en Piet Meijer. We kennen ze van 1982 (samen met Jacques en Annelies) en in 1991 heb ik ze nog gezien/opgezocht. Helaas treffen we Jetty (in Waikino) en Piet beiden niet aan. Ze blijken beiden verhuisd. We laten het erbij en rijden naar Wangamata Beach (richting Coromandel) en lopen nog een half uurtje door het bos naar een kleine mooie besloten baai… Lekker even zonnen, relaxen en van de mooie omgeving genieten.

Zie de album ‘Kati Kati’ onder de rubriek "Foto’s".

(geschreven door Paul)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in down-under dec. 2006 - maart 2007. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s